poniedziałek, 2 maja 2016

Estragon zamiast soli


ESTRAGON ZAMIAST SOLI.

Estragon (Artemisia dracunculus) to wieloletnie zioło, które do Europy przywędrowało w czasie wojen krzyżowych z obszarów środkowej Azji. Jest silnie krzewiącą się byliną, o prostych łodygach, drewniejących u nasady. Liście są podłużne, lancetowate, barwy zielonej. Żółtozielone koszyczki kwiatowe, zebrane w wiechowate kwiatostany, możemy obserwować od lipca do sierpnia.

Estragonu używa się przede wszystkim jako rośliny przyprawowej. Posiada on jednak również cenne właściwości lecznicze (zawiera min. kwasy organiczne, sole mineralne, witaminy A i C) i z tego względu warto go włączyć do zdrowej diety. Spożywanie estragonu jako przyprawy jest zalecane szczególnie osobom z nadciśnieniem tętniczym i innym osobom, które powinny ograniczyć spożywanie soli. Otóż estragon swoim łagodnym smakiem i zapachem zdecydowanie łagodzi brak soli w potrawach. Żucie świeżych liści estragonu może też pomagać w zapobieganiu miażdżycy i chorobie naczyniowej.

Liście estragonu stanowią doskonały dodatek do kwaszenia ogórków i kapusty (zapobiegają psuciu i pomagają utrzymać naturalną jędrność kiszonych warzyw). Świeże gałązki estragonu dodaje się do octu, musztardy, sosów i mieszanek przyprawowych. Estragon dodany do ciężkostrawnych potraw z dziczyzny i baraniny, ułatwi nieco trawienie. Doskonale smakuje też dodany do cielęciny, drobiu (kilka szczypt estragonu dodanego do kurczaka wydobędzie z niego więcej smaku) i nabiału. Estragon pomieszany za szczypiorkiem i pietruszką, stanowi doskonały dodatek do wielu sałatek. Warto go także dodawać przygotowując mizerię. Świetnie komponuje się z takimi warzywami jak pomidory, ogórki, cukinia i kabaczki.

Jeżeli lubisz chleb z solonym masłem, warto abyś spróbował, zamiast soli, dodać do masła estragonu. W tym celu oberwij listki z 3 lub 4 gałązek estragonu, a następnie zalej listki wrzątkiem. Potem odcedź je, ostudź, drobno posiekaj i rozetrzyj z około 10 dgk masła. Smacznego!

Uwaga: do potraw dodawaj estragon z rozwagą, by nie zdominował ich smaku i nie zagłuszył innych przypraw. Jeśli dodajesz estragon do potrawy gotowanej, najlepiej wsyp to zioło dopiero pod koniec gotowania, gdyż wysoka temperatura zabija jego smak.

Jeżeli posiadasz własny ogródek działkowy, to estragon możesz uprawiać na stanowisku słonecznym i osłoniętym od wiatru. Gleba powinna być żyzna, dobrze spulchniona i odchwaszczona. Zbierać można sukcesywnie przez cały sezon. W tym celu ścinaj szczyty pędów, za każdym razem pozostawiając na roślinie przynajmniej 2 do 3 łodygi. Zebrane liście najlepiej dodawać do potraw świeże, ale można je też suszyć oraz zamrażać.



Czarnuszka

Czarnuszka zwana „złotem faraonów”

W starożytności uważano, że czarnuszka „potrafi wyleczyć wszystko prócz śmierci”. Do dziś mówi się o niej „złoto faraonów”. Jest powszechnie używaną przyprawą w kuchni indyjskiej. Współczesne badania potwierdziły jej właściwości lecznicze, m.in. antybiotyczne, antywirusowe, antygrzybiczne i antybakteryjne.
Czarnuszka siewna (Nigella sativa L.) to roślina z rodziny jaskrowatych, osiągająca do pięćdziesięciu centymetrów wysokości. Posiada białe lub niebieskie kwiaty z błękitnym unerwieniem oraz owoce – nasiona czarne jak węgiel. Pochodzi z terenów Europy Południowo-Wschodniej i Azji Zachodniej, bywa jednak uprawiana również w Polsce. Czarnuszka zwana też jest czarnuchą, czarnym kminkiem, panną w zieleni, kąkolnicą.
Surowiec zielarski
Surowcem zielarskim jest nasienie czarnuszki (Semen Nigellae) oraz wytwarzany z nasion olejek z czarnuszki siewnej (Oleum Nigelle). Nasiona należy zbierać, gdy większość mieszków zmieni barwę na brunatną – w Polsce w połowie września.
Nasiona czarnuszki zawierają olej tłusty, składający się z nienasyconych kwasów tłuszczowych, olejek lotny, węglowodany, białko, alkaloidy, flawonoidy i saponiny oraz tymochion. Nasiona to także skarbnica beta-karotenu, witaminy A, E, F, witamin z grupy B oraz licznych minerałów: magnezu, wapnia, żelaza, potasu, selenu, cynku.

Właściwości i zastosowanie

Z badań naukowców przeprowadzonych na zwierzętach wynika, że zawarte w czarnuszce związki wykazują potencjalne działanie antynowotworowe, gdyż przyczyniały się one do niszczenia i hamowania wzrostu komórek raka, m.in. piersi, szyjki macicy, krtani, okrężnicy, skóry, trzustki oraz białaczki. Badania wykazały też, że czarnuszka zapobiega uszkodzeniom wywołanym promieniowaniem jonizującym w radioterapii. Właściwości antynowotworowe czarnuszki są przypisywane substancji o nazwie tymochinon – głównemu, aktywnemu składnikowi olejku lotnego nasion rośliny. Związek ten posiada również właściwości antyoksydacyjne, przeciwzapalne, przeciwbólowe, antyalergiczne i przeciwwrzodowe.

Na pasożyty

Badania wykazały, że olej z czarnuszki ma działanie przeciw tasiemcowe u dzieci chorujących na tasiemczycę. Olej z czarnuszki skutecznie zwalcza również owsiki, blastocytozę oraz włośnia krętego.

Na cukrzycę

Z badań wynika, że obecne w nasionach czarnuszki olejek eteryczny i tymochinon wpływają na obniżenie poziomu glukozy i wzrost wydzielania insuliny, zaś kwercetyna normalizuje poziom glukozy we krwi, zwiększa zawartość glikogenu w wątrobie i wydzielanie insuliny przez komórki trzustki.
Na odporność
Zawarte w nasionach czarnuszki związki wzmacniają układ odpornościowy, gdyż korzystnie wpływają na komórki układu immunologicznego, np. zwiększają liczbę limfocytów i makrofagów.

Na alergię
Stosowanie czarnuszki łagodzi dolegliwości alergiczne – katar alergiczny i egzemy, co jest związane z hamowaniem uwalniania histaminy z mastocytów.

Na układ krążenia
Czarnuszka pomaga obniżyć ciśnienie krwi, zmniejsza ryzyko powstawania zakrzepów. Ponadto chroni przed wzrostem homocysteiny, czyli wspomaga zapobieganie miażdżycy. Badania wykazały też, że regularne spożywanie oleju z czarnuszki podnosi poziom hemoglobiny i erytrocytów, czyli zapobiega anemii.

Na astmę
Olej oraz wyciągi z nasion rozszerzają oskrzela i łagodzą objawy choroby.

Na bóle menstruacyjne
Nasiona czarnuszki zawierają malantynę – środek przeciwbólowy oraz nigellon, działający przeciwskurczowo. Czarnuszkę zaleca się więc podczas menstruacji, aby zniwelować bolesne skurcze. Ponadto reguluje miesiączkę, zatem powinny po nasiona sięgnąć młode kobiety.

*********************************************************************************

Jeszcze  co nieco o czarnuszce.

Coś, o czym wiedzieli nasi przodkowie dzisiejsi naukowcy potwierdzają licznymi badaniami (na dzień dzisiejszy ponad 700 badań): czarnuszka w istocie stanowi panaceum na wiele dolegliwości.

Czarnuszka siewna (Nigella sativa) zwana także czarnym kminkiem (black cumin, khalonji) to niepozorna roślinka posiadająca ziarenka o olbrzymiej mocy. Wspominana już w zapisach biblijnych. Starożytni zaś uważali, że czarnuszka i jej drogocenny olej „leczy wszystko z wyjątkiem śmierci”. 

Na co pomaga czarnuszka i olej z czarnuszki?

Wszędzie tam, gdzie pojawia się stan zapalny czarnuszka stanowi niezrównany oręż, aby się z nim rozprawić. Również wszędzie tam, gdzie szwankuje system immunologiczny. Dlaczego tak się dzieje? Otóż nasionka czarnuszki posiadają ponad 100 aktywnych substancji, z czego część zapewne nie została jeszcze przez naukowców odkryta. To prawdziwa skarbnica związków biologicznie aktywnych!

Jakie substancje zawierają w sobie te malutkie czarne ziarenka, dzięki którym nabierają one tak niezwykle silnychwłaściwości antyzapalnych, antynowotworowych, antyoksydacyjnych i jednocześnie ochronnych?
  • różnorodne kwasy tłuszczowe (linolowy, alfa-linolenowy, rzadki w przyrodzie eikozadienowy, palmitynowy, mirystynowy i inne)
  • fosfolipidy i fitosterole
  • cenne flawonoidy i równie cenne saponiny
  • białka (osiem z dziewięciu niezbędnych aminokwasów) i węglowodany
  • alkaloidy m.in. nigellinę, nigellaminę, nigellidynę, nigellicynę – rzadkie w świecie roślin)
  • olejek eteryczny zawierający m.in. tymochinon, limonen, karwakrol, karwon i in.
  • witaminy A, E, F, B1, B3, B6, biotynę, związki mineralne m.in. cynku, selenu, magnezu, wapnia, żelaza, sodu i potasu

Te wszystkie skarby natury umieszczone w małych czarnych nasionkach w idealnej proporcji sprawiają, że czarnuszka i jej olej znakomicie obniżają stres oksydacyjny! To nam dużo tłumaczy, bowiem oznacza, że wszędzie tam, gdzie stres oksydacyjny się pojawia – czarnuszka przynosi ulgę i ukojenie, pomagając systemowi uporać się z zachwianiem równowagi. Przeciwwskazań do jej stosowania w zasadzie brak. Jedynie podczas ciąży i karmienia należy jej stosowanie skonsultować z lekarzem.

Dlaczego warto jeść czarnuszkę i olej z czarnuszki?

1. Ma działanie immunoprotekcyjne. Zawarte w niej związki wzmacniają układ odpornościowy, pobudzając m.in. syntezę interferonu czy wzrost ilości limfocytów i makrofagów stojących na straży naszego zdrowia. Warto sięgnąć po czarnuszkę szczególnie teraz, na przełomie sezonów, aby wzmocnić organizm.
2. Poprawia samopoczucie alergikom. Regularne przyjmowanie oleju z czarnuszki przez 6-8 tygodni powoduje znaczną poprawę symptomów. Czarnuszka – podobnie jak witamina C – jest świetnym antyhistaminikiem.
3. Pomoże uporać się z anemią. W wielu badaniach wykazano, iż regularne stosowanie oleju z czarnuszki podnosiło poziom hemoglobiny i erytrocytów.
4. Ma silne działanie antybakteryjne, antywirusowe i antygrzybicze. Naukowcy podejrzewają, że stoi za tym spora zawartość tymochinonu. Podanie czarnuszki powodowało w ciągu 3-10 dniowej kuracji zahamowanie wzrostu patogenów, w tym również Candida Albicans. W dobie powszechnego zagrzybienia jak również zbliżającego się przełomu sezonów skutkującego jak zwykle wzrostem przeziębień, gryp, infekcji zatok, oskrzeli itd. – warto o tym fakcie pamiętać. W czarnuszce siła!
5. Ma również działanie przeciwpasożytnicze. Olej z czarnuszki wykazał w badaniach działanie przeciwtasiemcowe u dzieci chorujących na tasiemczycę. Czarnuszkowa kuracja okazała się też skuteczna w przypadku zakażeń przywrą, nie powodując przy tym żadnych działań ubocznych. Czarnuszka dzięki poprawie funkcji układu immunologicznego skutecznie zwalcza również owsiki, blastocytozę, a nawet włośnia krętego. Pod tym kątem olej z czarnuszki ma działanie silniejsze nawet od oleju czosnkowego.
6. Czarnuszka chroni przed skutkami promieniowania. W badaniach czarnuszka zapobiegała uszkodzeniom wywołanym promieniowaniem jonizującym w radioterapii. To ważna informacja dla tych, którzy poddawani są naświetlaniom promieniami w radioterapii chorób nowotworowych.
7. Pomaga pozbyć się nadciśnienia. Czarnuszka nie tylko obniża ciśnienie krwi i zmniejsza ryzyko powstawania zakrzepów, ale również chroni przed wzrostem homocysteiny, prowadzącej do rozwoju miażdżycy.
8. Przeciwdziała tworzeniu się kamieni nerkowych. Obniża stężenie szczawianów w moczu i hamuje formowanie kamieni nerkowych.
9. Działa przeciwwrzodowo na żołądek. Olej z czarnuszki powoduje wzrost ilości mucyny w błonie śluzowej żołądka. Czarnuszka ma również udowodnioną skuteczność przeciwko bakteriom Helicobacter pylori. Przynosi ulgę w przypadku symptomów refluksu żołądkowo-przełykowego.
10. Ma działanie cytotoksyczne – przeciwnowotworowe. Hamuje angiogenezę i metastazę komórek nowotworowych, stymuluje syntezę cytokin: interleukin, TNF-α oraz interferonu, immunoglobulin skierowanych przeciwko antygenom rakowym. Czarnuszka ma też zdolność wywołania apoptozy (zaprogramowanej śmierci) komórek rakowych – działa silnie antyutleniająco. Badania były robione w stosunku do licznych rodzajów nowotworów, między innymi białaczki, nowotworów okrężnicy, płuc, macicy, prostaty, piersi, jelita grubego, wątroby, mózgu czy nawet wyjątkowo niebezpiecznego i podstępnego raka trzustki. Czarnuszka nie czyni przy tym szkody komórkom zdrowym.
11. Pomaga opanować zmiany skórne. Olej z czarnuszki jest tradycyjnie stosowany w przypadkach trądziku, łuszczycy, przy atopowym zapaleniu skóry, grzybicy skóry, wysypek, zmianach wywołanych zakażeniem bakteryjnym lub poparzeniem słonecznym. To ostatnie mogę potwierdzić własnym niedawnym doświadczeniem: kiedy w środku lata podczas prac w ogródku nieopatrznie spiekłam sobie odsłonięty kark, prosiłam następnie męża aby kilkukrotnie w ciągu dnia smarował mi obolałe miejsce olejem z czarnuszki (nie miałam akurat w domu kapsułek z witaminą E) i w ciągu najbliższej doby miejsce to było wyleczone z oparzenia słonecznego – naskórek był w doskonałym stanie, ból zniknął, złuszczenie naskórka nie nastąpiło. Doskonałe remedium!
12. Ma działanie antycukrzycowe. Reguluje poziom cukru we krwi: działa  ochronnie na trzustkę sprzyjając jej regeneracji i proliferacji wysp trzustkowych beta odpowiedzialnych za produkcję insuliny.
13. Chroni przed uszkodzeniami wątrobę i nerki. Zarówno gdy czynnikami szkodliwymi są metale ciężkie czy też dostające się do ustroju ksenobiotyki (np. leki) czarnuszka chroni te dwa ważne narządy: oczyszcza ustrój z toksyn i przywraca prawidłowe poziomy markerów stresu oksydacyjnego.
14. Chroni przed osteoporozą. Zwiększa gęstość mineralną kości dzięki zwartości kwasów tłuszczowych oraz silnemu działaniu antyutleniającemu i antyzapalnemu.
15. Działa kojąco na ośrodkowy układ nerwowy. Stwierdzono działanie antydepresyjne, sedatywne (uspokajające) i anksjolityczne (przeciwlękowe) czarnuszki. Można powiedzieć, że działa jak adaptogen zwiększając naszą odporność na stres, przeciwdziałając stanom depresyjnym i/lub lękowym i poprawiając samopoczucie. Obiecująco przestawia się czarnuszka również jako oręż w zwalczaniu symptomów epilepsji czy choroby Parkinsona.
16. Pomocna w przypadku chorób autoimmunologicznych. Znowu kłaniają się niezwykłe właściwości antyzapalne, antyhistaminowe i zmniejszające stres oksydacyjny, dzięki którym czarnuszka przynosi chorym poprawę samopoczucia w postaci zmniejszenia symptomów.
17. Doskonała na problemy z włosami. Przeciwdziała łysieniu, hamuje wypadanie włosów, pozwala pozbyć się łupieżu i spowodowanego stanem zapalnym swędzenia, pobudza porost włosów i zwiększa gęstość czupryny.
18. Przyspiesza gojenie się ran. Owrzodzenia, skaleczenia, rozpadliny, zmiany ropne itd. zagoją się szybciej dzięki czarnuszce.
19. Wpływa pozytywnie na układ rozrodczy. Reguluje miesiączkowanie, wspomaga laktację u matek karmiących, a nawet stwierdzono jej działanie antykoncepcyjne podobne do etynyloestradiolu (syntetycznego estrogenu, składnika współczesnych tabletek antykoncepcyjnych), nie wykazując jednocześnie aktywności estrogenowej. Dobra wiadomość dla panów jest taka, że czarnuszka naturalnie podnosi u nich poziom testosteronu.
20. Pomocna dla astmatyków. Po kilku tygodniach stosowania oleju z czarnuszki uzyskano znaczącą poprawę u 80% badanych (szczególnie pozytywnie odpowiadały dzieci): poprawiła się wydolność płuc, ustąpił świszczący oddech i można było zmniejszyć dawki konwencjonalnych farmaceutyków (inhalatorów).

Czarnuszka – małe ziarno o wielkiej mocy, ale…

Jak widzicie, takie malutkie niepozorne ziarenka, a ile w nich mocy! Warto jednak w tym miejscu dodać, że sama czarnuszka aczkolwiek jest wspaniałym darem natury – nie zastąpi zmiany stylu życia. Żeby była jasność: jeśli dla przykładu chcesz pozbyć się candidy ze swoich jelit, to nie wystarczy tylko samo stosowanie w tym celu  czarnuszki jeśli  jednocześnie nadal opychać się będziesz codziennie tonami słodyczy. Jeśli tak – to nie narzekaj potem, że „ta cała czarnuszka w ogóle nie działa”
Żyjemy ponadto w czasach gdy wszystko chcemy szybko i natychmiast. Nie zapominajmy jednak, że na nasze dolegliwości (z wyjątkiem urazów) zawsze pracujemy całymi latami, nie nabywamy ich przecież szybko i natychmiast. Dlatego wyjątkową głupotą byłoby oczekiwać, że szybko i natychmiast znikną. Nie znikną, nie oszukujmy się. Twoje ciało cierpliwie znosiło zniewagi przez długi czas, teraz Ty wykaż się cierpliwością i daj mu czasu tyle, ile będzie potrzeba, aby wróciło do dawnej równowagi. Zauważ, że to nie jest tak, że „czarnuszka leczy”. Sama w sobie nie leczy, bo nie ma na tej planecie niczego, co „leczy” samo w sobie. Zawsze leczy nas ciało, bo tylko ono wie jak to zrobić. Czarnuszka tylko ułatwia mu zadanie, resztę robi już Twój system immunologiczny. Pod warunkiem, że mu nie przeszkadzasz.

Czarnuszka – jak stosować?

Czarnuszkę można stosować zarówno zewnętrznie (na skórę, włosy i paznokcie) jak i wewnętrznie. Używa się albo ziarenek (całych, utłuczonych w moździerzu lub zmielonych w młynku do kawy) albo oleju tłoczonego na zimno. W krajach Bliskiego Wschodu wierzy się w to, że żucie profilaktycznie „dla zdrowotności” 10 ziarenek czarnuszki dziennie trzyma z dala wszelkie choroby. 
  • w kuchni profilaktycznie, jako przyprawa: zmielona czarnuszka doskonale zastępuje pieprz. W przeciwieństwie do niego nie drażni jednak przewodu pokarmowego, ani nie zakwasza organizmu (pieprz jest przyprawą zakwaszającą). Warto wypełnić swoją pieprzniczkę zmieloną czarnuszką zamiast tradycyjnego pieprzu. Całe lub zmielone ziarenka można dodawać do pieczenia chleba (do ciasta oraz jako posypkę na wierzch), do zup, sałatek, kanapek, do bigosu i innych duszonych warzyw, przy wyrobie domowego sera, wina czy przy kiszeniu warzyw.
     
  • w postaci naparu: parzymy jak herbatkę, czyli zalewamy wrzątkiem 1 łyżkę zmielonych nasionek, parzymy ok. 20 minut i odcedzamy. Taki napar można osłodzić miodem. Stosować zewnętrznie do przemywania zmienionej chorobowo skóry, jak płukankę do włosów oraz wewnętrznie (pijemy 1/2 szklanki naparu 2-3 razy dziennie).
     
  • w postaci oleju: do stosowania zewnętrznie na skórę lub włosy oraz wewnętrznie (łyżeczka oleju 2-3 razy dziennie, dzieci połowę tego). Olej z czarnuszki jest dostępny również w kapsułkach, jednak wtedy wychodzi sporo drożej niż ten zakupiony w buteleczce. Pamiętajmy, aby kupować tylko olej z czarnuszki tłoczony na zimno. Po otwarciu przechowujemy go w lodówce.
     
  • w postaci nalewki: pół szklanki zmielonej czarnuszki zalać szklanką alkoholu 40% i odstawić na co najmniej tydzień, po czym przefiltrować przez watę. Można używać zewnętrznie jak i wewnętrznie, podobnie jak olej. W przypadku zakażeń o charakterze grzybiczym (np. candida) nalewka na bazie alkoholu jest bardziej skuteczna niż napar.
     
  • w postaci ziołomiodu: na każdą łyżkę miodu dać łyżeczkę zmielonej czarnuszki i utrzeć razem na papkę, bardzo pomocną przy przeziębieniu (podobnie zresztą jak mieszanka miodu i cejlońskiego cynamonu): działa wykrztuśnie, łagodzi kaszel i ból gardła. Papkę można też stosować zewnętrznie na skórę w postaci maseczki, a jeśli zmielimy nasionka nieco grubiej to peelingu.
Powyższa treść pochodzi z www.AkademiaWitalnosci.pl

* Artykuł nie stanowi  porady medycznej, lekarskiej czy farmaceutycznej. Czytelnik przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji co do leczenia, powinien skonsultować się (w zależności od potrzeb) z lekarzem lub farmaceutą.




...

Lawenda i jej uzdrawiająca moc.

Kwiaty lawendy, a w szczególności otrzymywany z nich olejek, są wykorzystywane w kosmetyce. Roślina ta ma także właściwości lecznicze.

Swój silny charakterystyczny zapach ta drobna krzewinka z rodziny jasnotowatych zawdzięcza licznym związkom z grupy terpenów. Jest często używanym środkiem ułatwiającym zasypianie, poprawiającym trawienie, rozgrzewającym, łagodzącym ból pourazowy i wspomagającym gojenie się ran. Surowcem zielarskim, z którego otrzymywany jest olejek, są charakterystyczne fioletowo-niebieskie kwiaty lawendy wąskolistnej (łac. Lavandula angustifolia), rzadziej lawendy szerokolistnej (łac. Lavandula latifolia). Rośliny te występowały pierwotnie w rejonie Morza Śródziemnego. Rosną w suchych i słonecznych miejscach. Obecnie powszechnie hodowane są na całym świecie, ale największym producentem olejku lawendowego jest Bułgaria.

Układ nerwowy

Pierwsze wzmianki o leczniczym działaniu lawendy pojawiały się już w czasach starożytnego Rzymu. W Anglii kwiaty lawendy zaszywano w bawełnianych torebkach i umieszczano pod poduszką w celu ułatwienia zaśnięcia. Podobnie jak dawniej, tak i obecnie olejek lawendowy używany jest w aromaterapii jako środek uspokajający, ułatwiający relaksację oraz sen. Ponadto poprawia on samopoczucie oraz redukuje powszechnie towarzyszący nam w dzisiejszych czasach stres.
Za powyższe działanie lawendy najprawdopodobniej odpowiada związek chemiczny o nazwie linalol, który osłabia czynności ośrodkowego układu nerwowego. Paradoksalnie eksperymenty przeprowadzone zarówno na zwierzętach, jak i na ludziach dowiodły, że po inhalacji z dodatkiem olejku lawendowego lub po doustnym przyjęciu naparu z kwiatów lawendy jesteśmy w stanie skuteczniej zapamiętywać i się uczyć. Lawenda działa bowiem stymulująco w przypadku ociężałości psychicznej. Zauważono także, że roślina ta łagodnie obniża ciśnienie krwi podwyższone w wyniku napięcia nerwowego. Jest to związane z jej delikatnym działaniem moczopędnym, które usprawnia usuwanie nadmiaru płynów z organizmu, co w efekcie obniża ciśnienie tętnicze. Co ciekawe, pozytywny wpływ olejku lawendowego zaobserwowano w przypadku choroby lokomocyjnej związanej ze stresem towarzyszącym w podróży oraz zawrotów głowy pochodzenia nerwicowego.

Leczenie bólu

Olejek lawendowy znalazł także zastosowanie w zwalczaniu bólów stawowo-mięśniowych o niewielkim nasileniu. Odpowiednio dobrane masaże lub kąpiele z jego udziałem są polecane szczególnie w przypadku reumatoidalnego zapalenia stawów (RZS), zapalenia nerwu kulszowego, lumbago czy obrzęków kończyn dolnych. Z powodu pobudzenia znajdujących się na skórze receptorów oraz rozszerzenia naczyń w miejscu zastosowania rozcieńczonego olejku lawendowego może powstawać zaczerwienienie i chwilowe ocieplenie skóry. U większości osób objawy te szybko jednak zanikają.
Olejek lawendowy wspomaga także leczenie kręczu szyi o niewielkim nasileniu. Choroba ta spowodowana jest przez wrodzone lub nabyte zmiany w obrębie mięśni kręgosłupa na odcinku szyjnym. Olejek lawendowy w połączeniu z olejkiem rozmarynowym wciera się w bolesną, zmienioną zapalnie okolicę.
Wspomagająco olejek stosowany jest też w leczeniu migrenowych bólów głowy. Zaleca się delikatne wcieranie w skronie kilku kropli rozcieńczonych olejem lub wodą. Tradycyjnie olejek lawendowy lub napary z kwiatów lawendy stosowane były do kąpieli obolałych i zmęczonych stóp.

Wpływ na skórę

Związki nadające olejkowi lawendowemu charakterystyczny zapach (cyneol, geraniol, limonen, sabinen) wspomagają bliznowacenie i leczenie różnego rodzaju zmian skórnych. Także duża zawartość tanin – związków o właściwościach ściągających i wysuszających – wspomaga leczenie uszkodzeń skóry, takich jak: oparzenia, otarcia czy rany kłóte. Natomiast napary z lawendy wspomagają wchłanianie krwiaków i siniaków. Znamienną poprawę stanu skóry zauważono także u pacjentów z przewlekłymi schorzeniami, takimi jak trądzik, egzema czy łuszczyca.

Inne zastosowania

Olejek lawendowy ma jeszcze dużo więcej leczniczych zastosowań. Ze względu na bogactwo zawartych w nim substancji jego właściwości są wielokierunkowe. Lawenda łagodzi dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego. Działa rozkurczająco oraz żółciopędnie, więc z powodzeniem znalazła zastosowanie jako środek wspomagający trawienie, eliminujący niestrawność, kolki i wzdęcia. Ponadto wykazano, że lawenda może ograniczać napady astmy, w szczególności gdy pojawiają się one w wyniku stresu lub nerwicy. Inhalacje z olejku lawendowego stosowane są wspomagająco w przypadku przeziębienia, zapalenia oskrzeli czy migdałków. Picie naparów z kwiatów lawendy działa napotnie i rozgrzewająco, co pomaga szybciej zwalczać powyższe schorzenia i towarzyszącą im gorączkę. Kwiaty i liście lawendy, ze względu na właściwości wspomagające trawienie, stosowane są także w kuchni jako przyprawa do mięs i deserów.
Olejek lawendowy znalazł także zastosowanie jako składnik spirytusu lawendowego. Przemywanie nim miejsc po użądleniach owadów zmniejsza obrzęki i redukuje uczucie świądu.
Spirytus lawendowy może być także stosowany do odkażania dłoni i stóp po zabiegach kosmetycznych (np. manicure, pedicure). Preparat sprawdzi się także w fitness klubie i na basenie, chroniąc nas przed grzybicą. Jest także polecany w bólach mięśniowych, mięśniowo-stawowych i nerwobólach. Niewielką ilość preparatu (1-2 ml) należy wcierać w bolące miejsca na skórze. Preparat ma przyjemny zapach. Działa łagodnie drażniąco i rozgrzewająco. Powoduje rozszerzenie naczyń włosowatych skóry, co sprzyja usuwaniu dolegliwości bólowych.

Czosnek niedźwiedzi

CZOSNEK NIEDŹWIEDZI

Czosnek niedźwiedzi (Allium ursinum) jest w Polsce dość mało znaną, choć niezwykle   wartościową rośliną. Gatunek należy do rodziny amarylkowatych i występuje powszechnie w lasach na terenie Turcji ,Kaukazu i Europy. W naszym kraju spotyka się go głównie w Sudetach, Karpatach i na Pogórzu, choć zasiedla także lasy w innych częściach Polski. Czosnek niedźwiedzi wypuszcza liście bardzo wczesną wiosną (III) i jest jedną z pierwszych roślin, jaka pojawia się po zimie. Z tego względu wiele zwierząt, w tym również niedźwiedzie chętnie korzystają z tak aromatycznej przekąski, tym bardziej, że jest ona niezwykle odżywcza i posiada właściwości naturalnego antybiotyku, wzmacniającego osłabiony zimą organizm (stąd prawdopodobnie charakterystyczna nazwa gatunkowa). Warto jednak wiedzieć, że na stanowiskach naturalnych czosnek niedźwiedzi objęty został częściową ochroną gatunkową, bo choć jest stosunkowo popularny, to jego cenne właściwości lecznicze sprawiają, że powoli zaczyna być zagrożony wyginięciem. Z tego względu do ogrodu nie należy pozyskiwać roślin z lasu, a zaopatrzyć się w sadzonki u renomowanego sprzedawcy lub zakupić nasiona i samodzielnie podjąć się hodowli.







Opis
Próbując odnaleźć czosnek niedźwiedzi w lesie, możemy mieć pewne trudności z jego rozpoznaniem, gdyż liście rośliny bardzo przypominają liście dobrze nam znanej konwalii. Pomyłka może być jednak groźna w skutkach, ponieważ w przeciwieństwie do czosnku, konwalia jest rośliną trującą. Na szczęście bardzo intensywny zapach czosnku niedźwiedziego jest doskonałą wskazówką, dzięki której rozpoznamy roślinę natychmiast po zerwaniu liści. Nie pomylimy obu gatunków również w czasie kwitnienia, gdyż ich kwiaty bardzo różnią się między sobą. Czosnek niedźwiedzi zakwita w podobnym terminie co konwalia (V), ale jego białe, gwiazdkowate, drobne kwiaty zebrane są na szczycie sztywnej łodyżki (ok. 20-50 cm. długości) w wiechowate, luźne, szczytowe kwiatostany, które dużo bardziej przypominają typowe kwiaty czosnku niż dzwonkowate kwiaty konwalii.


Wymagania uprawowe
Jeśli postanowimy uprawiać czosnek niedźwiedzi w ogrodzie, nie powinniśmy mieć z rośliną większych problemów, o ile zapewnimy jej odpowiednie warunki środowiskowe. Musimy pamiętać, że pomimo wspólnej nazwy czosnek niedźwiedzi i pospolity mają zupełnie różne wymagania, dlatego zanim posadzimy roślinę, powinniśmy poznać jej potrzeby. W środowisku naturalnym czosnek niedźwiedzi zasiedla wilgotne, cieniste stanowiska leśne, szczególnie chętnie wybierając buczyny. Dobrze rozwija się jedynie w żyznej, próchniczej, gliniasto-piaszczystej, wapiennej i bogatej w składniki pokarmowe glebie. Jeśli więc chcemy cieszyć się jego wspaniałymi walorami odżywczymi, powinniśmy zapewnić mu warunki jak najbardziej zbliżone do naturalnych. Aby uprawiać czosnek niedźwiedzi, nie musimy jednak posiadać w ogrodzie buków, natomiast warto każdej jesieni stanowisko czosnku wyściełać liśćmi tych drzew. Wprawdzie roślina jest dostatecznie odporna na niskie temperatury i okrywania na zimę nie potrzebuje, ale liście bukowe będą dla niej namiastką bukowiny, którą najchętniej zasiedla, a tym samym pozytywnie wpłyną na jej rozwój.



Czosnek niedźwiedzi
Czosnek niedźwiedzi
Czosnek niedźwiedzi
Czosnek niedźwiedzi
Czosnek niedźwiedzi
Czosnek niedźwiedzi
Rozmnażanie
Czosnek niedźwiedzi najłatwiej rozmnażać za pomocą nasion, które roślina łatwo zawiązuje (po zapyleniu krzyżowym przez muchy i trzmiele lub samozapyleniu). Jeśli nie zdążymy ich w porę zebrać, rozsieją się same, znacznie powiększając zajmowane przez czosnek stanowisko. Tak sprawny sposób rozmnażania sprawia, że na w naturze roślina może tworzyć bardzo rozległe łany, stale powiększając obszar, na którym występuje. Czosnek możemy również rozmnożyć za pomocą podziemnych cebulek, ale powinniśmy to zrobić niedługo po przekwitnieniu roślin, gdyż po dojrzeniu i wysianiu się nasion, czosnek zasusza swoje liście i do lipca w ogrodzie nie ma już po nim śladu, a co za tym idzie, ciężko będzie znaleźć roślinę, aby pobrać od niej cebulki. Liście ponownie pojawiają się dopiero wiosną, następnego roku.
Czosnek niedźwiedzi
Czosnek niedźwiedzi
Właściwości
Uprawa czosnku niedźwiedziego nie jest trudna, ale jego wymagania są jednak dość szczególne. Mimo to warto dołożyć starań by je spełnić, gdyż jest on bardzo wartościową i cenną rośliną leczniczą, z której właściwości z pewnością warto skorzystać, tym bardziej, że dostarcza nam składników odżywczych w okresie, kiedy brakuje naturalnych witamin i świeżych warzyw. Najbardziej wartościowe są młode, zielone liście (zbierane przed kwitnieniem), które wczesną wiosną są delikatne i aromatyczne (później stają się twarde i łykowate). W swoim składzie zawierają między innymi: mnóstwo wit. C oraz innych witamin (A, E), olejki eteryczne (min.: urasalinę), flawonoidy, allicynę, aminokwasy, mikro i makro elementy (min.: siarkę, selen, mangan, żelazo), a także wiele innych cennych substancji. Dzięki nim czosnek niedźwiedzi ma działanie bakteriobójcze i przeciwgrzybiczne. Obniża również ciśnienie krwi i poziom „złego cholesterolu”. Ponieważ działa podobnie, jak dobrze znany nam czosnek pospolity, jego spożywanie poleca się osobom osłabionym długą chorobą, cierpiącym na schorzenia górnych dróg oddechowych oraz mającym problemy trawienne. Czosnek niedźwiedzi działa też przeciwgorączkowo i jest polecany przy przeziębieniach. Z jego cebul można również przygotować preparat, pozwalający zwalczać niektóre choroby roślin (mączniaki, zarazę ziemniaczaną).

Smardze - pyszne grzyby.

SMARDZE    -  WIOSENNE GRZYBY
Smardze to jedne z moich ulubionych grzybów. Te wiosenne gatunki są bardzo aromatyczne i jednocześnie delikatne, ale w Polsce wszystkie gatunki smardzowatych są pod ochroną.

Kwiecień i początek maja to czas kiedy wyrastają i można ich szukać. Jeśli nie wolno zbierać to chociaż pooglądajcie i sfotografujcie bo warto. 





Gdzie szukać smardzów?


Chociaż smardze są w Polsce pod ochroną to po ubiegłorocznych zmianach w przepisach można już zbierać je ze stanowisk sztucznych czyli np. we własnych ogrodach. Smardze lubią wyrastać w nich tam gdzie glebę nawożono korą. Na smardzobranie można też wybrać się wiosną na Słowację, do Czech albo na Węgry. W tych krajach ten gatunek nie jest chroniony i można go spokojnie zbierać. Trzeba szukać ich nad potokami bo lubią rosnąć w miejscach wilgotnych, w pobliżu lepiężników. Lubią też lasu łęgowe i świerczyny. Trzeba jednak pamiętać, jak w przypadku wszystkich grzybów, żeby nie niszczyć środowiska w jakim rosną bo mogą więcej się tam nie pojawić.


Do rodziny smardzowatych należy mniejsza smardzówka czeska - też bardzo smaczny, jadalny grzyby.  


Co przyrządzić ze smardzów?


Smardze trzeba bardzo dokładnie oczyścić. Ich jamkowate główki często są pokryte piaskiem lub ziemią a w środku pustych owocników lubią chować się owady. Jak w przypadku innych grzybów nie moczymy ich a tylko szybko opłukujemy i osączamy dokładnie. Smardze są delikatne więc nie wymagają długiej obróbki cieplnej - na patelni wystarczy im dosłownie kilka chwil. Można przyrządzać je na świeżo a także suszyć i używać później. Tych przeznaczonych do suszenia nie myjemy a tylko oczyszczamy delikatnie miękkium pędzelkiem i sprawdzamy czy nikt nie schował się we wnętrzu. Suszone smardze są nawet bardziej aromatyczne od świeżych. Można te grzyby obgotować albo przesmażyć i zamrozić, to bardzo dobry pomysł. Kiedy już uda mi się pozyskać te grzyby to wykorzystuję z przyjemnością. Niżej znajdziecie kilka moich propozycji na dania ze smardzami. Nie ma tego dużo, niestety, ale może coś Was zainspiruje. Rozejrzyjcie się w swoich ogródkach, sadach albo wybierzcie się do południowych sąsiadów bo naprawdę warto skosztować tych grzybów. 



Czarny bez - jego właściwości .

Kwiaty czarnego bzu można zjeść smażąc je w cieście naleśnikowym, jednak to nie jedyna możliwość ich wykorzystania – możecie zrobić z nich pyszny i dobroczynny dla naszego organizmu syrop. Sprawdźmy, jak się za to zabrać i co proponuje Ewa z Zielonego Zagonka.

Bez czarny obecny jest w polskiej medycynie ludowej od wieków, dodatkowo jest jedną z najstarszych roślin medycznych. W wielu kulturach traktowany jako „święty” dziś zapomniany, jak wszystko zresztą. Dawniej na wsiach, ludzie przechodząc koło drzewa czarnego bzu ściągali kapelusze z głowy i się kłaniali. Sadzony był przy kapliczkach, przy domach, kościołach… – wszędzie, ponieważ zabobonnie wierzono w jego „magiczne” moce.
Nie wierzę w magiczne moce… chociaż zawsze trzeba szukać prawdy pośrodku…
Kwiaty i owoce bzu czarnego mają działanie przeciwgorączkowe i napotne oraz łagodzą częste zapalenia dróg oddechowych. Napar z kwiatów używa się przy katarze do inhalacji. Dodatkowo jest pomocny przy zwalczaniu anginy oraz zapaleniu jamy ustnej i gardła, a także do okładów w zapaleniu, brzegów powiek i spojówek.
Jeśli chcemy wysuszyć kwiaty na zimę: Kwiaty suszy się w cienkich warstwach (najlepiej zawieszając całe kwiatostany na sznurkach) w ciemnych miejscach, gdyż bez czarny łatwo ulega zaparzeniu i ciemnieje.

Jak zrobić syrop z bzu czarnego?

Kwiaty zbiera się w suchą pogodę w kwietniu lub maju, kiedy nie są jeszcze całkowicie rozwinięte.
Składniki:
  • 1 kg cukru
  • 4 cytryny
  • 20g kwasku cytrynowego (opcjonalnie)
  • 20-40 baldachów bzu czarnego
  • 1 l wody
Syrop z czarnego bzu - przepis

Wykonanie:
  1. Rozłóż kwiaty bzu na papierze (najlepiej na zewnątrz, aby pozbyć się robaczków).
  2. Sparzamy cytrynę i kroimy w paski, wkładamy do słoja wraz z bzem.
  3. Wodę zagotowujemy wraz z cukrem i kwaskiem cytrynowym (jeśli go używamy).
  4. W międzyczasie oddzielamy kwiaty od gałązek, najlepiej nad garnczkiem z gotującą się wodą lub słojem, w którym mają się potem znajdować, aby nie stracić cennego pyłku kwiatowego. 
  5. Wszystko zalewamy syropem i odstawiamy na 3 dni.
  6. Po tym czasie, odcedzamy i przelewamy sok do butelek, słoików. Pasteryzujemy przez 15minut. Po otwarciu przechowujemy w lodówce.


* Artykuł nie stanowi  porady medycznej, lekarskiej czy farmaceutycznej. Czytelnik przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji co do leczenia, powinien skonsultować się (w zależności od potrzeb) z lekarzem lub farmaceutą.


*************************************************************************




Syrop z czarnego bzu przyda się w każdym domu – szczególnie w sezonie gryp i przeziębień.  Jak go zrobić radzi Ewa z Zielonego Zagonka. 


Czarny bez to wspaniała roślina wspomagająca układ odpornościowy, posiadająca właściwości wzmacniające, witaminujące oraz napotne. W medycynie ludowej od dawna stosowano syrop z czarnego bzu podczas gorączki, przeziębień, grypy czy przy anginie (płukanki). Ma delikatne działanie przeczyszczające, dlatego nie można przesadzać z jego ilością u dzieci ze skłonnością do biegunek. 
Uwaga – Podczas zbierania owoców czarnego bzu należy zachować ostrożność – niedojrzałe owoce są toksyczne, gdyż zawierają sambunigrynę, która podczas rozpadu tworzy cyjanowodór. Nie powinno Was to jednak zniechęcić, gdyż łatwe do odróżnienia dojrzałe owoce (ciemno czarne) tracą ten składnik i mogą być podawane nawet małym dzieciom.

Jak zrobić syrop z czarnego bzu?

Potrzebujesz:
– dojrzałe owoce czarnego bzu (odrzucamy zielone i czerwone, pozostawiając jedynie te ciemno czarne)
– cukier
Wykonanie:
Owoce bzu umyć, zmiksować lub rozgnieść z cukrem. Według Ireny Gumowskiej używamy 300g cukru na litr powstałego soku. Przelewamy do butelek, zamykamy i pasteryzujemy przez 10 minut. Podawać rozcieńczony z wodą.



* Artykul nie stanowi

 porady medycznej, lekarskiej czy farmaceutycznej. Czytelnik przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji co do leczenia, powinien skonsultować się (w zależności od potrzeb) z lekarzem lub farmaceutą.

Jałowiec


JAŁOWIEC


Jałowiec jest cenioną przyprawą, ale szczególne znaczenie miał w kuchni staropolskiej – tłustej i raczej ciężko strawnej. Jego aromatyczne gałęzie wykorzystywano podczas wędzenia mięs i wędlin, a owoce do przyprawiania dziczyzny, dań z grochu i fasoli.

Jałowiec: roślina pełna zdrowych niespodzianek

Do celów zielarskich wykorzystuje się owoce jałowca, tzw. szyszkojagody. Mają wyjątkowo duże ilości olejku lotnego (do 2 proc.), który zawiera liczne terpeny, m.in. pinen, kamfen, limonen i najcenniejszy – terpineol.

Szyszkojagody jałowca dojrzewają 2 lata. W pierwszym roku są jeszcze zielone, w końcu jasnoniebieskie lub nieco fiołkowe; w drugim roku, dojrzewając, zabarwiają się na granatowo. Na krzewie znajdują się jednocześnie owoce dojrzałe dwuletnie i zielone jednoroczne.

Ponadto są w nich garbniki, związki żywiczne, gorycze, cenne glikozydy flawonowe, cukry, sole mineralne. Przetwory z jagód jałowca stosowane wewnętrznie wykazują działanie moczopędne, bakteriobójcze i odkażające, pobudzają wydzielanie żółci i ułatwiają trawienie. Pomagają przy niewydolności wątroby, zaburzeniach trawiennych, w stanach zapalnych dróg moczowych, nadmiernej fermentacji jelitowej. Natomiast zewnętrznie – w postaci naparów i mazideł – stosuje się je w nerwobólach, gośćcu, zapaleniu korzonków nerwowych.

Jałowiec: jak go zbierać?

W pełni dojrzałe owoce mają barwę ciemnofioletową, prawie czarną, i pokryte są niebieskawym nalotem. Zbiera się je późną jesienią, najlepiej dopiero po pierwszych przymrozkach, i bardzo powoli suszy w temperaturze nie wyższej niż 40°C. Trzeba przy tym uważać, by ich nie przesuszyć – po uciśnięciu jagody w palcach powinna być wyczuwalna elastyczna warstwa wokół nasion. Ususzone owoce mają silny, balsamiczny zapach, a smak słodki, lekko żywiczny. Najlepiej przechowywać je w papierowej torebce lub lekko uchylonym pojemniku, żeby nie zapleśniały.


Jałowiec pomoże w przeziębieniu

W walce z infekcją przeziębieniową warto wykorzystać zarówno odkażające właściwości naparu z owoców jałowca (pić raz lub 2 razy dziennie po szklance), jak i rozgrzewające działanie masażu olejkiem (najlepiej na noc wymasować klatkę piersiową). Dodatkowo warto jeszcze robić inhalacje z olejkiem, które działają odkażająco, pomagają zwalczać wirusy i odetkać zakatarzony nos.

Jałowiec przeciwdziała cellulitowi

Moczopędne działanie owoców jałowca w połączeniu z ich właściwościami żółciotwórczymi i pobudzającym wpływem na wątrobę okazuje się pomocne w walce z cellulitem, ułatwia bowiem oczyszczenie z organizmu z toksyn. Antycellulitową kuracje warto uzupełnić jeszcze masażami z olejkiem jałowcowym, który silnie rozgrzewając skórę, poprawia w niej mikrokrążenie i przyśpiesza usuwanie złogów zalegających w komórkach.

Jałowiec ułatwia trawienie, poprawia apetyt

Dzięki dużej ilości garbników i terpenów owoce jałowca korzystne oddziałują na układ pokarmowy. Stymulują produkcję żółci, co pomaga uporać się z tłustymi, ciężko strawnymi potrawami. Pobudzają przemianę materii i regulują pracę jelit, w ten sposób zapobiegając zaparciom i wzdęciom. Jagody jałowca są więc cenną przyprawą do dań mięsnych, m.in. z dziczyzny, do potraw z kapusty, do sosów, marynat.

WażneWażne

Nie przesadź z ilością
Owoce jałowca mogą działać drażniąco na żołądek i nerki, dlatego należy je stosować w niewielkich ilościach. Żuć można nie więcej niż 3-4 owoce w ciągu dnia, olejku w ogóle nie wolno zażywać – stosuje się go wyłącznie zewnętrznie. Napary i wyciągi z owoców jałowca są przeciwwskazane w ostrych stanach zapalnych przewodu pokarmowego, ciężkich chorobach nerek i wątroby, a także dla kobiet w ciąży.

Jałowiec wspomaga pracę wątroby

Napar z owoców jałowca zwiększa wydzielanie żółci, dlatego zaleca się go w niewydolności wątroby i zaburzeniach w przepływie żółci. Zamiast pić napar, można żuć jagody jałowca, a wtedy – dzięki właściwościom przeciwzapalnym i dużej ilości aromatycznego olejku – dodatkowo pomogą zwalczyć nieprzyjemny „żołądkowy” zapach z ust.

Jałowiec łagodzi nerwobóle

Wyciąg z jałowca działa drażniąco na skórę, powodując jej przekrwienie i silne rozgrzanie. Tę właściwość wykorzystać można w leczeniu bólów reumatycznych czy zapalenia korzonków nerwowych. Najczęściej stosuje się maści z jałowcem, ale w domowych warunkach można również masować bolące miejsca olejkiem jałowcowym zmieszanym z jadalnym (w proporcji 1:3) albo wziąć kąpiel z dodatkiem wywaru z igliwia.


Przepis na napar jałowcowy

Łyżkę rozdrobnionych owoców jałowca (najlepiej jest trochę je utłuc w moździerzu) zalej szklanką wrzątku i odstaw pod przykryciem na 15 minut. Przecedź. Pij po 1–2 łyżki w ciągu dnia jako środek moczopędny i żółciopędny. Napar można też dodawać do kąpieli o działaniu przeciwgośćcowym.

Przepis na nalewkę jałowcową

2 łyżki owoców jałowca lekko rozgnieć, zalej 200 ml spirytusu i odstaw na 14 dni. Potem przecedź. Przy dolegliwościach dróg żółciowych i artretyzmie zażywaj 3 razy dziennie po 5 kropli nalewki na łyżeczce cukru lub rozcieńczonych wodą. Nalewkę możesz także stosować do nacierania w bólach reumatycznych i gośćcowych, nerwobólach i zapaleniu korzonków nerwowych.

Przepis na wino jałowcowe

Rozgnieć w moździerzu 2 garści świeżych jagód jałowca, przełóż do garnka i zalej wodą tak, by pokryła jagody. Gotuj na małym ogniu 30 minut. Przecedź i odciśnij owoce, do wywaru dodaj 2 łyżki cukru i podgrzewaj na małym ogniu, aż płyn zgęstnieje. Wlej litr czerwonego wina, wymieszaj, odstaw na 3 dni w ciepłe miejsce, potem zlej do butelek. W razie problemów z pęcherzem moczowym pij rano po kieliszku.

Jałowiec zwalcza łupież

Wyciąg z owoców jałowca charakteryzuje się silnymi właściwościami odkażającymi – zdaniem wielu naukowców, olejek jałowcowy ma działanie bakteriobójcze porównywalne z antybiotykami. Dlatego napar z jałowca może skutecznie zwalczać drożdżaki będące przyczyną łupieżu – najlepiej wetrzeć go w skórę głowy i po 20 minutach płukać letnią wodą.

Jałowiec ochrania drogi moczowe

Terpeny i flawonoidy, w które obfitują jagody jałowca, mają m.in. silne działanie bakteriobójcze, a terpeny dodatkowo moczopędne. Dlatego jałowiec doskonale sprawdza się w leczeniu infekcji dróg moczowych. Najlepiej wspomagać nim kurację zaleconą przez lekarza – wystarczy pić po łyżeczce naparu z jagód 3 razy dziennie.

WażneWażne

Jałowiec z aptecznej półki
Wyciągi lub owoce wchodzą w skład wielu mieszanek zielarskich, głównie stosowanych w schorzeniach dróg moczowych – infekcjach pęcherza, kamicy moczowej (np. Diuroflos). Są też składnikiem mieszanek zalecanych przy zaburzeniach w wydzielaniu żółci, niedomaganiach wątroby (np. Hepatina, Cholagoga). Olejek jałowcowy jest jednym ze składników mazideł rozgrzewających i przeciwzapalnych zalecanych przy przeziębieniach (np. Pulmonil). A stosowany do aromaterapii, kąpieli lub nacierania łagodzi bóle reumatyczne i infekcje górnych dróg oddechowych.





* Artykul nie stanowi porady medycznej, lekarskiej czy farmaceutycznej. Czytelnik przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji co do leczenia, powinien skonsultować się (w zależności od potrzeb) z lekarzem lub farmaceutą.